Depozyt notarialny to najbardziej optymalna i najpewniejsza forma zabezpieczenia obrotu nieruchomościami. Notariusz może przyjąć na przechowanie:
- pieniądze w walucie polskiej bądź obcej – w związku z dokonywaną czynnością,
- różnego rodzaju dokumenty np. papiery wartościowe.
Przykładowo w przypadku umowy sprzedaży nieruchomości możliwe jest przyjęcie przez notariusza kwoty pieniężnej stanowiącej cenę lub jej część, na przechowanie. Pamiętać bowiem należy, że z chwilą zawarcia umowy sprzedaży nieruchomości jej własność przechodzi na kupującego. Opóźnienie w terminie płatności ceny nie wpływa zatem na skuteczność przejścia prawa własności na kupującego. Celem depozytu jest w tej sytuacji zapewnienie płatności na rzecz sprzedawcy i to zapewnienie jej w sposób terminowy. Przed zawarciem umowy sprzedaży, jeżeli życzeniem stron jest zabezpieczenie zapłaty ceny poprzez depozyt notarialny, notariusz sporządza protokół przyjęcia kwoty pieniężnej do depozytu, przyjmując uprzednio środki pieniężne na przechowanie na rachunku depozytowym kancelarii notarialnej. W protokole tym konieczne jest określenie:
- kwoty depozytu
- warunków wypłaty kwoty depozytu albo jej zwrotu składającemu do depozytu,
- terminu wypłaty oraz osobę, na rzecz której ma nastąpić wypłata.
Maksymalną stawkę taksy notarialnej należnej z tytułu depozytu notarialnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 czerwca 2004 r. w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej.